Vörn í Grenoble
Jæja klukkan er núna 7:00 og ég er á leiðinni út úr dyrunum til að taka lest til Grenoble og verja verkefnið mitt. Það kom í ljós í bryjun vikunnar að vörnin hjá mér væri opin fyrir almenningi og þess vegna ákváðu Mamma og Pabbi að koma út og horfa á. Líklegast munu Mundi og Svanhildur líka koma og horfa svo þetta ætti að verða gaman. Vörnin er kl 14:30 í dag og eftir það verður símaskráin vonandi uppfærð: Jón Þór Sigurvinsson... Verkfræðingur!
Yosemite og fleiri þjóðgarðar
Við Liz áttum 4 daga helgi þannig að við ákváðum að skreepa út úr bænum. Við byrjuðum á því að keyra í þjóðgarð sem heitir Sequoia í honum má finna stærsta tré í heimi. Tréð er 1400 tonn og stærsta lífvera á jörðinni. Skógurinn sem tréð er í heitir skógur risanna og hann stóð þvílíkt undir nafni því að þessi risatré voru út um allt. Eftir að við vorum búnar að skoða þennan skóg gistum við í litlum bæ sem heitir Þrjár ár (bein þýðing) íbúafjöldi 130 manns.
Daginn eftir tók við bíltúr í annan þjóðgarð sem heitir Kóngagil (aftur bein þýðing). Gilið er víst dýpra en Miklagljúfur og við keyrðum alla leiðina niður í botn á gilinu. Lýsingarorð ná ekki að lýsa því hversu fallegt var þarna. Við sáum fullt af dádýrum og einn úlf. Úlfurinn var bara að trítla eftir veginum þannig að við gátum skoðað hann vel út um gluggana á bílnum.
Næst tók við akstur yfir í Yosemite sem er einn af frægustu þjóðgörðunum hérna. Við skiptumst á að keyra um hann og fara eftir gönguleiðum að stöðum sem ekki er hægt að keyra að. Það var furðu lítið af fólki enda sumarið búið hérna. Það var samt 30 stiga hiti þannig að ég var ekki að kvarta. Það var líka mjög gaman að vera einu tvær manneskjurnar að labba um á svona frægum ferðamannastað. Að minnsta kosti þar til að fjallaljón gekk yfir stíginn rétt fyrir framan okkur. Við vorum búnar að sjá skilti þar sem fólk var varað við því að leyfa börnunum sínum að fara á undan á stígunum enda birnir út um allt hérna en við áttum alls ekki von á að sjá fjallaljón.
Við tókum þá snilldar ákvörðun að nýta seinni daginn í þessum garði í það að fara á múldýri (Blanda af hesti og asna en miklu stærri en íslensku hestarnir) upp á eitt fjallið þar sem að útsýnið er frábært og það er frægur foss þar. Ástæðan fyrir því að einungis múldýr mega fara þessa leið er af því að þeir eru miklu öruggari við að fóta sig því að augun þeirra eru betur staðsett til að horfa á hvar þeir stíga niður. Þetta var 4 tíma ferð og ef ég hefði vitað hvað ég var að fara út í þá hefði ég líklega aldrei gert þetta. Ferðin byrjaði vel í rólegheitunum á jafnsléttu en síðan fór hallinn að aukast og aukast og slóðinn að mjókka og mjókka. Stígurinn var svo brattur að hann var eins og vegirnir í ölpunum þar sem maður fer í eina átt í smá stund og snýr svo við á punktinum til að fara í hina áttina og svo framvegis. Stígurinn var um það bil 1 til 1 og 1/2 metri á breidd og ég á risastóru múldýri horfandi niður þverhnýpta fjallshlíðina. Mér stóð sko ekki á sama og ég heyrði ískra í Liz oftar en einu sinni. Þegar ég kom upp á fjallið og sá útsýnið og þennan leynifoss þá fannst mér þetta allt þess virði eða það hélt ég þar til að við byrjuðum að fara niður aftur. Ég verð að taka það aftur fram að stígurinn var það mjór að það var ekki hægt að snúa við á honum né mætast nema á þartilgerðum stöðum sem voru í sjöundu hverri beygju. Brattinn var það mikill að við þurftu að halla okkur aftur á dýrinu svo mikið að haustinn lá á bossanum á því. Ekki gaman og ég er greinilega ekki búin að komast yfir lofthræðsluna þegar ég þarf að treysta múldýri fyrir lífinu mínu.
Ég þarf virkilega að læra að blogga styttra hver nennir að lesa þetta?
Klukk
Það er faraldur að fara um internetið og bloggsíður þar sem fólk er að klukka hvort annað til að skrifa 5 persónulegar staðreyndir um sig.
Edda Björk klukkaði mig þannig að hér koma fimm persónulegar staðreyndir um mig sem sum ykkar vita og önnur ekki.
1. Ég var staðráðin í að verða dýralæknir frá því að ég var sex ára og þar til ég varð 18 ára. Ég hætti við þegar ég komst að því að á Íslandi er stór hluti af starfinu að svæfa dýr og ég gat ekki hugsað mér að gera það.
2. Ég var gífurlega lofthrædd alveg þar til ég lærði að klifra í Ölpunum. Svo lofthrædd að mér leið illa að ganga upp stigana í Perlunni því að handriðið þar var úr gleri. Núna er ég bara pínu lofthrædd.
3. Ég elska hunda og á eftir að fá mér labrador um leið og ég get.
4. Ég er kvöldmanneskja og kem mestu í verk milli 10 á kvöldin og 2 á nóttunni. Er einmitt að blogga þetta á miðnætti.
5. Ég græt nánast aldrei þegar ég horfi á sorglegar bíómyndir en man samt eftir að hafa farið að hágráta þegar ég sá E.T. the Extra-Terrestrial í bíó með pabba. Man ennþá að myndin var sýnd í Laugarásbíói þó að ég hafi bara verið þriggja ára.
5b. Ég er rosalegur kvikmyndaunnandi og reyni að fara sem oftast í bíó.